منابع محلی در ولایت خواجه بهاءالدین ولایت تخار میگویند که کوچیهای جنوبی و وزیرستانی به این ولسوالی هجوم آورده و به کمک نظامی طالبان، ۱۰۰ خانواده را مجبور به ترک خانوادههایشان کردهاند.
وزارت امور داخله طالبان اعلام کرده است که به دلیل کار تیمهای تخنیکی و ترمیم وسایل و تجهیزات ریاست پاسپورت، روند توزیع از تاریخ ۱۶ میزان بهطور عموم متوقف میشود.
در حالی که دهها هزار دختر بالاتر از صنف ششم همچنان از آموزش محروم اند، حکومت طالبان بر حمایت و گسترش روند آموزش در کشور تأکید کرده و گفتهاست که به همین منظور ۲۰ هزار آموزگار جدید استخدام میکند.
هر بار که این حوادث تکراری را میبینیم، گرفتار این سوال میشویم که چرا در برابر اینهمه خاموش هستیم؟ چرا این واقعیتهای تلخ نمیتوانند ما را بیدار کنند؟ آیا فاجعهای بالاتر از این هست که نسلی در برابر اینهمه ظلم، هرج و مرج، بیعدالتی و قتلعام به نشر عکسهایی از صحنهی جنایت اکتفا کنند. تویت کنند و طوفان بهپا کنند؟ فایده آن چیست که بگوییم «جهان محکوم کرد، تقبیح کرد و یا تذکر داد.»؟
هزارهها و دیگر اقوام افغانستان در طول تاریخ مصلحت را در این دیدهاند که فقط شفشف کنند و نگویند شفتالو تا باعث رنجش خاطر حاکمان و قوم حاکم نشده باشند.
من نمیگویم دادخواهی اینترنتی «هیچ» ارزشی ندارد؛ اما مشکل را اساسی حل نمیکند. دور از هیاهو نیاز است که کاری صورت گیرد و برای بستن «سگها» «سنگهایی» فراهم و رها گردد.