ژست طلبکار

پشتونها اگر دیورند را قبول ندارند، دلیلش این است که میلیونها پشتون آن‌سوی دیورند هستند. میلیونها انسانی که در صورت ملحق شدن به پشتونهای افغانستان، یک اکثریت مطلق و غیر قابل مهار خواهند شد.

طالبان در دوران حکومت جمهوری، با پشتیبانی نیروی انسانی و لجستیکی پشتونهای آن‌سوی دیورند، با هموطنان خود می‌جنگیدند و اکنون هم بر سر حمایت از همان ها، با اسلام آباد به مشکل خورده اند.

پاکستان علاقمند است مرجعیت مذهبی پشتونهای پاکستان را در قندهار نگاه دارد، به این امید که با کنترل صاحبان فتوا در قندهار، بتواند آنها را هم مهار کند، اما هرگز علاقمند نیست که لر و بر، داری جغرافیای سیاسی واحد باشند.

حذف خط مرزی دیورند، ظرفیت‌های پشتونها و طالبان را قطعا افزایش می‌دهد، اما برای بقیه ساکنان افغانستان هیچ آورده ای نخواهد داشت.

همین حالا که دیورند، مرز رسمی دو کشور است، طالبان هزاران پشتوی آن‌سوی خط را وارد افغانستان کرده اند و از جمله در حاشیه کانال قوش تپه و زمین های حاصلخیز ولایات شمالی به آن‌ها اسکان داده اند تا بافت جمعیتی را تغییر دهند.
حال اگر خط مرزی برداشته شود و جمعیت پشتونها یکباره میلیون ها نفر افزایش یاید، چه بلایی بر سر ساکنان بومی و اصلی افغانستان خواهد امد؟

به رسمیت شناختن خط دیورند که هیج، حتی ملحق شدن بخشی از مناطق پشتون نشین به پاکستان هم چیزی نیست که غیر پشتونها با آن، مخالف باشند.

این وضعیت، ثمره‌ی فزونخواهی و انحصار طلبی پشتونهاست . بنابراین آنها نباید ژست طلبکار داشته باشند.

سید احمد موسوی مبلغ