مهاجر افغانستانی «نان‌خور اضافی» یا «عمق استراتژیک» جمهوری اسلامی؟

فی تقلب الاحوال
عُلِم جواهر الرجال
دوستی‌ها در شرایط عادی به خوبی نمی‌توانند محک بخورند و عیارسنجی شوند، اما شرایط سخت است که می‌تواند محکی برای عیار و عمق ارتباط و دوستی بشود.

امروز ایران در شرایط بسیار سختی به‌سر می‌برد و این شرایط، امکان شناخت دوستی‌ها و عیار و حقیقت آن را برای ایران و ایرانی بهتر فراهم می‌کند.

اگر سری به شبکه‌های اجتماعی در بله، ایتا و روبیکا بزنیم، می‌بینیم که مهاجرین افغانستانی مقیم ایران به طور چشم‌گیری با ایران و ایرانی هم‌دردی می‌کنند. نمونه این هم‌دردی را در حضور در راهپیمایی‌های شبانه در شهرهای مختلف شاهد هستیم. همچنین نماهنگ‌ها و کلیپ‌های متعددی در همین مدت توسط رسانه‌های مختلف افغانستانی تولید و پخش شده است.

مهاجرین افغانستانی که خاطره بسیار تلخی از وقایع بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه داشتند، اما در این برهه حساس خیلی برادرانه و جوانمردانه هرآنچه گذشته بود را به کنار نهادند و اینجا به میدان آمدند. به‌علاوه، در این جنگ شهدای زیادی هم در میان شهدای غیرنظامی جنگ داشتند که باز هم شاهدی بر اشتراک جدایی‌ناپذیر این دو ملت است.

طرفه اینکه در این فضا، مهاجرین یک سوپرایز تاریخی داشتند که تا به‌حال نمونه نداشته و بسیار ارزشمند و مغتنم است. سوپرایزی که حاکی از ظرفیتی شناخته‌نشده، اما مهم برای ایران اسلامی در آن‌سوی مرزهای خودش هست.
افغانستانی‌هایی که سال‌ها در ایران مهاجر بودند، امروز به پاس سال‌ها هم‌سفره بودن، به دفاع از دوستان و هم‌کیشان سابق خود به خیابان‌های اروپا و استرالیا ریختند و فریاد حمایت از ایران سر دادند.

برخی افراد در ایران وقتی از مهاجرین می‌نالیدند، کار را به آمار خوردوخوراک نان هم کشاندند؛ اما همان‌ها هیچ‌وقت فکر نمی‌کردند که “نگهداشتن حرمت نان و نمک” جزء مشترکات ادبی، فرهنگی و اجتماعی این دو ملت بزرگ است. پذیرش مهاجر افغان در ایران نوعی سرمایه‌گذاری بود که ثمره آن را امروز حتی در برلین، فرانکفورت، سیدنی و… هم می‌توانیم ببینیم.

کسی فکرش را نمی‌کرد، مهاجر افغانستانی که به‌نوعی از ایران گریخته و آن سر دنیا را برای سُکنی گزیده، اینگونه برای ایران و ایرانی نگران باشد و پای کار بیاید و به حمایت از او به خیابان برود، شعار بدهد و از سیاست‌های سفاکان دنیا ابراز انزجار کند و به گونه‌ای طرف جمهوری اسلامی بایستد که حتی از سوی ایرانی‌های سلطنت‌طلب تهدید شود و آسیب هم ببیند.

مهاجری که بعضا در ایران تحقیر شده و از برخی حقوق اولیه نیز محروم گشته، اما ریشه‌اش را در ایران و اسلام می‌بیند. امروز چه بخواهیم و چه نخواهیم، ایران نماینده تفکر شیعی در جهان است و قلب تمام شیعیان جهان برای آن می‌تپد، حتی قلب‌هایی که در گذشته شاید ملطوم از ناملایمتی‌های آن بوده است.

این را برای کسانی باید بگوییم که مهاجر افغانستانی را همیشه “تهدید” یا “نان‌خور اضافی” می‌دانستند! امروز مهاجر افغانستانی نمونه‌ی عمق استراتژیک ایران حتی در غرب است.

بعید است کسی در ایران به مهاجر افغانستانی که در غرب است به چشم فرصت بنگرد، اما کارزار اخیر نشان داد آنها نیز فرصتی مغتنم برای ایران اسلامی هستند و می‌توان در مواقع سختی روی آن حساب کرد.

محمدهادی کاظمی، فعال فرهنگی