ما بجای پیش گرفتن سیاست دوستی و همکاری و عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر راه خصومت را پیش گرفتیم، ولی این قمار را باختیم. فکر میکردیم که پاکستان برای دفاع از حق مشروع خود بیکار مینیشیند. ده بار همین جا نوشته ام که کلید راه حل جنگ در افغانستان تاحدی دست امریکاست ولی بیشتر در اختیار پاکستان است.
وقتی رییس جمهور با خشم می گوید وزارت امور داخله قلب فساد کشور است، نشان می دهد که فساد در این ارگان، تا چه حد عمیق، گسترده و فاجعه بار است. به همان میزان که فساد چند بعدی و همه جانبه در دستگاه پلیس بیداد می کند، مردم از این دستگاه متنفر و منزجر بوده و از آن بیزاری می کنند.
امّا جناب امیر صاحب حکمتیار که به طرز شاهانهای در آن کشور زندگی میکرد، حرفهایی به زبان آورد که نشاندهنده خُبث باطن ایشان است و بطرز عجیب و واضحی آن را میخواست نمایان کند.
حکمتیار در سردخانه سیاسی دست وپا میزند تا اطرافیان کمی توجه کنند، آخر او هم آرزوی حکومت و قدرت در سر داشته است. تمام رقبای حکمتیار قدرت و حکومت را یک دوره تجربه کردند اما حکمتیار تا کنون تنها در نقش یک معترض، مخرب، مخالف، توانسته است ظاهر شود، این عقده ی کمی نیست.