خداحافظ، ای فرزند علی!

ورای همه هیاهوهای سیاسی، جنگ روایت‌ها و قضاوت‌های موافق و مخالف، من مردی را می‌بینم که شخصیتش، پیش از سیاستش، شایسته تأمل است.
سید علی خامنه‌ای، در نگاه من، تنها یک رهبر سیاسی نبود؛ عالمی آگاه، ادیبی خوش‌ذوق، شاعری صاحب‌قریحه، انسانی اهل مطالعه و اندیشه و شخصیتی متین، آرام و باوقار بود. در روزگاری که بسیاری از صاحبان قدرت، اسیر زرق‌وبرق، خودنمایی و ستایش خویش می‌شوند، او زندگی ساده را برگزید؛ نه برای خود کاخی ساخت، نه نامش را بر خیابان‌ها حک کرد و نه از خویش بت ساخت. آنچه برایش اهمیت داشت، باورهایی بود که تا واپسین لحظه عمر، حاضر نشد از آن‌ها دست بکشد.

می‌توان با سیاست‌هایش موافق نبود، می‌توان عملکردش را نقد کرد، اما انکار شخصیت او، تنها از کسی برمی‌آید که اسیر تعصب، کینه یا تبلیغات شده باشد. تاریخ، شخصیت‌ها را با فریادهای شبکه‌های اجتماعی و غوغای رسانه‌ها نمی‌سنجد؛ تاریخ، انسان‌ها را با استقامت، منش، دانش، صلابت و وفاداری به آرمان‌هایشان قضاوت می‌کند.

او در برابر فشارها عقب ننشست، در برابر تهدیدها سر خم نکرد و حاضر نشد برای حفظ جان یا آسایش خود از باورهایش فاصله بگیرد. تا آخر بر همان راهی ایستاد که خود به آن ایمان داشت؛ و این، صرف‌نظر از هر قضاوت سیاسی، ویژگی هر انسانی نیست.

امروز، جماعتی که تمام سرمایه‌شان تمسخر، توهین و هتاکی است، گمان می‌کنند با چند واژه زشت یا چند تصویر تحقیرآمیز می‌توانند قامت یک شخصیت تاریخی را کوتاه کنند. آنان فراموش کرده‌اند که بی‌ادبی، جای استدلال را نمی‌گیرد و فحاشی، حقیقت نمی‌آفریند. تاریخ بارها نشان داده است که گردوغبار هیاهوی روزگار فرو می‌نشیند، اما شخصیت‌ها با آنچه بوده‌اند باقی می‌مانند، نه با آنچه دشمنانشان درباره‌شان گفته‌اند.

شاید روزگار وارونه شده باشد؛ روزگاری که قدرت رسانه، جای حقیقت را گرفته و قضاوت‌های شتاب‌زده، جای تحقیق و انصاف را. اما این هیاهوها همیشگی نیست. آنچه باقی می‌ماند، کارنامه انسان‌ها و منش آنان است؛ نه فریادهای کسانی که هرگز انصاف را بر تعصب ترجیح ندادند.

من، پیش از آنکه از یک رهبر سیاسی سخن بگویم، از شخصیتی سخن می‌گویم که در او وقار، ادب، دانش، صلابت، هوش، خویشتنداری، عزت نفس و وفاداری به باورهایش را می‌بینم. این ویژگی‌ها را نه تبلیغات می‌تواند بیافریند و نه تبلیغات می‌تواند از میان ببرد.

بگذار آنان که همه چیز را از پشت عینک نفرت، تجمل‌زدگی و دنباله‌روی از موج‌های زودگذر می‌بینند، هرچه می‌خواهند بگویند. هیاهو سهم آنان است؛ اما داوری نهایی، سهم تاریخ است.

و من باور دارم تاریخ، از سید علی خامنه‌ای، فارغ از همه اختلاف‌نظرهای سیاسی، به‌عنوان شخصیتی هدفمند، باوقار، اندیشمند، صبور، باصلابت، چندبعدی و وفادار به آرمان‌هایش یاد خواهد کرد.

روح بزرگ انسان‌ها را نه غوغای روزگار، که گذر زمان ثابت خواهد کرد.
خداحافظ، ای فرزند علی!!!

سید میثم احسانی