از دو هفته بدینسو باردیگر اسم کشور میانمار یا برمه سابق، بر سر زبانها افتاده است. میانمار در جنوب شرق آسیا، از مستعمرههای بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۸ به استقلال رسید. این کشور از زمان استقلال تاکنون، شاهد درگیریهای درازمدت میان اقوام پرشمار خود بوده و یکی از طولانیترین جنگهای داخلی را تجربه کرده است.
در یکی از روزهای سنبله سال ۱۳۸۰ خبر حیرت انگیزی را شنیدمِ؛ ” احمد شاه مسعود” زخمی شده است، این خبر به اندازه ای شوکه آور بود که بسیاری از هواداران احمد شاه مسعود بعدها حتی حادثۀ یازدهم سپتمامبر را فراموش کرده بودند؛ موضوعی که چند روزی طول کشید تا افکار عمومی جبهه مقاومت برای نبود مسعود آماده گردد.
آنگ سان سوچی؛ سیاستمداری که از حقوق بشر سخن میگفت. کرامت انسانی را اصل خدشهناپذیر میدانست. ارزشهای صلح، عدالت و برابری را فریاد میکشید. برای دموکراسی و حق انتخاب انسان بر تعیین سرنوشت خود مبارزه میکرد.
اگر تا دیروز درباره دستیابی کوریای شمالی به سلاح اتمی و هستهای، تردیدی وجود داشت، از امروز باید پذیرفت که این کشور به جمع کشورهای دارنده بمب هستهای از نوع هیدروژنی پیوسته است. البته بمب هستهای برای کره شمالی نه آب و نه نان میشود اما «پیونگیانگ»، هستهای شدن را در چارچوب منافع ملی خود تعریف کرده بود که سرانجام به آن دست یافت.
زمانی که تری جونز کشیشِ سبیل کلفت(بروتی) در فلوریدا، تهدید کرد که قرآن را میسوزاند و سپس در سال 2011 به تهدید خود جامه عمل پوشانید، هیچ کشور اسلامی به اندازه افغانستان درتبوتاپ نبود. هر روز تظاهرات و تجمعاتی علیه آن عمل، برپا میشد و عدهای خشم خود را ابراز میکردند.
دررویدادتروریستی روزجمعه در مسجدامام زمان قلعه نجارهای کابل، براساس نقل قول های مختلف از 50 تا 150 نفر جان خود را از دست دادند و بیش از 200 نفر زخمی شده اند.
تروریسم مولود نامشروع اتحاد عربی، عبری، غربی است؛ این مولود خونخوار وخون ریز در مکان های متولد می شود که مردمان آن به بیماری جهل واختلاف دچار باشد؛ بی تردید زمینه زایش این مولود نامشروع در جهان اسلام جهل عمومی وبی خاصیت بودن حاکمان اسلامی است.