این خروج، طبعاً پیامدهای مهمی به دنبال داشته است که نمی توان از آن ها چشم پوشید. که در واقع، مسأله اصلی مورد بررسی، روند حضور ناتو در افغانستان و همچنین چالش ها و تبعات حقوقی بین المللی خروج نیروهای ناتو از افغانستان خواهد بود.
امروزه کلمه “مرز” ذهن بسیاری از مسلمانان را به خود مشغول کرده و این پرسش‌ها را به وجود آورده است: آیا از نظر اسلام مرزهای کنونی در میان کشورهای اسلامی اعتبار دارد؟ آیا دین اسلام این مرزها را به رسمیت می‌شناسد؟ دیدگاه عالمان بزرگ دینی در این مورد چیست؟
هرگونه مدیریت نادرست در خروج نیروهای امریکایی از افغانستان می تواند خطر ناکامی و شکست برای متحدینی که قرار است در افغانستان بماند را به همراه داشته باشد.
شاید برای تمام مردم ما روشن شده باشد که چرا امریکا در دوحه با طالبان مواقفنامه امضا نمودند، و هیچ انتظاری هم نمی توان داشت که روند صلح کنونی درجهت منافع واقعی مردم و کشور باشد، بلکه فقط یک پیراهن عوض کردن است و تغییر در تاکتیک جنگ. استراتژی جنگ کثیف هم چنان باقی است.
طرح امنیتی محمد محقق را که راجع به ایجاد نیروهای مقاومت در بعضی مناطق آسیب پذیر هزارستان و مناطق هزاره نشین شهر کابل بود اشرف غنی احمدزی رد و مسوولیت آن را به خاطر که محقق آزرده نشود به گردن امنیت ملی انداخته است و طرح آقای دانش را نه رد و نه مورد تایید قرار داده بلکه آن را مانند طرح های قبلی نادیده گرفته است .
در یک تاملی کوتاه می توان یکی از ویژگی های امام خمینی (ره) با سایر رهبران انقلابی را به غیر از “پارسایی سیاسی” در توجه به سیاست خارجی و اصول و مؤلفه ها و اهمیت آن، حتی قبل از تشکیل حکومت اسلامی دانست.
دو کشورِ افغانستان و ایران علاوه بر اشتراکاتِ پرشمارِ فره.گی ـ تاریخی، در نیم قرن اخیر نیز سرگذشت و فراز و فرودِ مشابه را تجربه کرده‌اند:
احیای اندیشه دینی، از گذشته‌های دور مورد توجّه اندیشمندان و عالمان مسلمان بوده است. این مقوله از حیث غایتی که دنبال می‌کند، امری شریف و ستودنی است؛ زیرا بازسازی اندیشه دینی، به کالبدشکافی دین از حیث موانع و چالش‌های رشد و بالندگی آن مربوط می‌شود و در واقع فرایند احیای دین و تفکر دینی را در برهه‌ای که دین دچار آسیب‌ها و تحریف‌هایی در عرصه نظری و عملی می‌گردد، به عهده دارد.
ما برای استحاله در ذلت و زبونی و زمین‌گیری فراگیر، یک فرایند طولانی دست‌کم بیست ساله را پشت سر نهادیم تا به وضعیت اکنون و امروز مان رسیدیم؛ وضعیتی که خانه و خیابان و مکتب و مسجد و کورس و کلپ مان مسلخ خونین گروهی خود و فرزندان مان شده است.
باید پذیرفت که خشونت‌ها بر ضد هزاره‌های شیعه‌مذهب، معلول عوامل بسیاری است و حکومت، مستقیم و غیر مستقیم، در شکل‌دهی این خشونت‌ها نقش دارد.