یکی از چیزهایی که در این روزها شاید تعجب هر ناظر بیرونی را برانگیزد، اعتراضات خیابانی بانوان در شهرهای افغانستان است. پس از اشغال کابل به‌دست طالبان، این بانوان‌اند که با راه‌اندازی راهپیمایی‌های خیابانی، حاکمیت جهل طالبانی را به چالش می‌کشند. واقعیت غیر قابل انکار این است که شمار بانوان در همه این اعتراضات بیش‌تر از مردان بوده‌است. چرا؟ گپ چیست؟
طالبان یک گروه یک‌پارچه و متحد نیستند. همین اکنون این گروه به پنج شاخه یا بیش‌تر تقسیم گردیده‌اند. مهم‌ترین این شاخه‌ها، شبکه حقانی است که خود را “فاتح کابل” می‌داند و بر تمام نهادهای امنیتی مسلط است.
بعد از سقوط طالبان در سال ۱۳۸۰ و موافقت‌نامه‌ی بُن، پشتون‌های دست اندرکار در حکومت به شمول کرزی و غنی، از حضور اقوام دیگر در رده‌های تصمیم‌گیری و پُست‌های بالای حکومت، سخت در رنج و عذاب بودند، اشرف بی‌شرف طوری برنامه‌ریزی کرد که قوم تمامیت‌خواه و زورگو، قدرت را دربست در اختیار بگیرد.
اعضای کابینه امارت اسلامی اعلام شد. چنانکه از رفتار طالبان قابل پیش بینی بود، کابینه ای یک‌دست از پشتون ها و مولوی ها.
در روزهای اخیر واقعیت های میدانی افغانستان خلاف اظهارات نرم و خوش بینانه طالبان را نشان می دهد.
مقاومت مسلحانه در پنجشیر و اندراب‌ها ادامه دارد. طالبان تلفات بسیاری داده‌اند.
پنجشیر شکست ناپذیر است. پنچشیر دیگر دره ی دور افتاده ای در شمال کابل نیست. پنجشیر معنی دیگر مردانگی است، نام دیگر آزادگی است. پنجشیر یعنی غرور، یعنی عزت و آزاده زیستن. برای من پنجشیر نام دیگر بودن من است، نام دیگر قلبم.
واقعیت هاى تاریخ معاصر بوضوح نشان میدهد که طالبان مولود نامشروع دستگاه استخبارات پاکستان براى پیشبرد جنگ نیابتى اسلام آباد و ابزارى براى تأمین منافع ملى آن کشور در افغانستان و منطقه بوده و اند.
نمی‌دانم چرا امروزها ادا و اطوار این جنرال پاکستانی بیش از قیافه‌های کثیف، چتل و وحشی طالبان، آزارم میدهد؟! فکر می‌کنم همه‌ی هموطنانم در افغانستان و خارج از کشور همین حس مرا نسبت به ایشان داشته باشند!
فروپاشی، به وضعیتی گفته می‌شود که یک نظام حکومتی در یک کشور مستقل، به گونۀ کامل شکست بخورد و نهادهای نظامی، امنیتی، اقتصادی، بهداشتی- درمانی و… از کار باز بماند و تعطیل شود.