سازمان ملل امروز در حالی از هفتادوپنجمین سالروز برافراشته شدن بیرق افغانستان در این سازمان یاد کرده است که دو ماه است، تکلیف پرچم و نمایندگی افغانستان در این سازمان مشخص نیست. در حقیقت ما اکنون از نگاه حضور در سطح بینالملل، به ۷۵ سال پیش یعنی به نقطه صفر برگشتهایم.
تشکیل شورای عالی مقاومت در بیرون از کشور و نقش داشتن کسانی مانند سیاف در آن، میتواند در پی یکی از سه هدف زیر باشد.
موضوع کلیدی و حیاتی وحدت جهان اسلام به دلایل متعدد در چند سده اخیر از اولویتهای برجسته علمای بزرگ اسلام (اعم از شیعه و سنی) بوده است.
امریکا با نرفتن به نشست کشورهای همسایه درباره افغانستان به صورت آشکار اعلام کرد که با هیچ حرکت که پای چین، روسیه ، پاکستان و ایران دخیل باشد شامل نخواهد بود.
روسیه، ایران و چین در مسائل افغانستان در پیچ خطرناکی سوق داده شده اند. این کشورها با حمایت از طالبان که فکر میکردند، نیروی مخالف داعش هست، در حقیقت در دامی که غربیان و عربها برای این کشورها گسترده بودند، با پای خود افتاده اند.
او یک پشتون غلجایى و متعصبى است که در دستگاه دولتى ایالات متحده امریکا رخنه و نفوذ قابل ملاحظه اى دارد، و دو هدف عمده: منافع امریکا را در سطح خارجى و مصالح تیره غلجایى قوم پشتون را در مقیاس داخلى دنبال میکند.
در افغانستان؛ اما برخی، در عینحال که توانایی سیر کردن شکم خود را ندارند و چنان مفلوک هستند که نمیتوانند نان پیدا کنند؛ ولی انتحاری تربیت و تولید میکنند تا هموطنان مسلمان و همزبان خود را به بیرحمانهترین شکل، به جهنم بفرستند تا از این طریق برای خود پلی بسوی بهشت احداث کنند!
خوش باوری ما به تغییر در رویکرد طالبان ادامه ی همان حماقتی ست که طی دودهه گذشته به نام دموکراسی و آزادی بیان گریبان ما را گرفت.
این مردک در طول بیست سال تمام هزینه های بین المللی را به پای قبیله اش ریخت و افغانستان را به خاکستر تبدیل کرد.
پس از درگذشت آیتالله محسنی، بیشازپیش توجهات به جامعه روحانیت شیعی قندهار جلب شد و لزوماً این سؤال به وجود آمد که چگونه از اجتماع نیمه بسته قندهار، روحانیانی مثل آیتالله محسنی برخاستند؟ البته این سؤال زمانی محلی از اعراب دارد که روحانیت شیعی قندهار را پدیده نوظهور در این سرزمین بدانیم درحالیکه قندهار از قرن دوم هجری مأمن روحانیت شیعی بوده است.