برخیها در شگفت شده اند که چطور کسانی با ادعای دموکراسی خواهی و حضور در ساختارها و نهادهای دموکراتیک (وزارتخانهها و پارلمان)، اکنون در کنار عناصری قرار گرفته اند که نه تنها هیچ سنخیتی با آنان ندارد، بل کاملا در جبهه مقابل و بسان دشمن آشتی ناپذیر و فتوا دهنده مرگ آنان قرار گرفته اند
در مجموع، تعدد جلسات در دوحه، مسکو، استانبول و فشار بر دولت اشرف غنی از جانب امریکا جهت پذیرش طرح دولت انتقالی، از نوعی عجله امریکا در موضوع صلح افغانستان حکایت دارد.
آنچه که در طرح “شورای عالی مصالحه” آمده و نشان یک نظام “شتر، گاو، پلنگ” افغانی را دارد پیشنهاد یک رئیس جمهور همراه با چهار معاون رئیس جمهور و یک نخست وزیر همراه با چهارمعاون است.
رئیس جمهور غنی قرار است در نشست استانبول طرح سه مرحله ای خود برای صلح را ارائه کرده حمایت شرکت کنندگان را جلب نماید.
در چنین حال و احوالی چشم انداز کانفرانس استانبول – با فرض هر نوع فیصله ونتیجه- چندان امید بخش به نظر نمی رسد.
پس از چهاردهه از قطع روابط سیاسی میان تهران و واشنگتن و رویارویی این دو کشور و متحدان انها،حرکت زمان به سود تهران سنجش می گردد و سخن در محافل سیاسی، دیپلوماتیک و رسانه ای از سلام کردن به خاورمیانه جدید ایرانی است.
بفهم قاصر من؛ توسل به قانون اساسی افغانستان دستیابی به محور اخوت و برابری در کشور اند. این است اعتقاد من از قانون اساسی افعانستان.
ما زمانی از فرهنگ جنگ و خشونت به فرهنگ صلح و مهربانی عبور میکنیم که به گوهر دین راه یابیم و قرائت انسانی از آن ارائه کنیم. اینکار با ایجاد نظام سیاسی دموکراسی مردمسالار ممکن و میسّر میشود.
نظریه عثمانی گری نوین New Ottomanism که برای نخستین بار توسط احمد داود اوغلو از نظریه پردازان حزب عدالت و توسعه طرح شد، راهبرد ترکیه را نه سودای رهبری جهان اسلام بلکه بسط و توسعه هژمونی منطقه ای ترکیه در مناطق تحت استیلای امپراتوری عثمانی در سده های شانزدهم تا بیستم میلادی معرفی می کند.
انصاری چنان تربیت نیافته که تکنوکرات آزاداندیش باشد و وزرای معزول چنان پرورش ندیده اند که خلافت طلب و سنت اندیش باشند.
مگر اینجا مصلحت و منفعتی در میان است که گرگ و گوسفند را در کنار یکدیگر نهاده است!