روایت شکنجه یک افسر زن در زندان طالبان

یک افسر پیشین زن افغانستان به روزنامه دیلی‌میل گفته است که پس از بازگشت اداره طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، از سوی نیروهای این گروه بازداشت و به‌گونه شدید شکنجه شده است. شکریه، ۳۳ ساله، ادعا کرده که همراه با پدرش در یورش شبانه طالبان به خانه‌شان بازداشت و تحت ضرب‌وشتم، بازجویی و تهدید قرار گرفته و با اتهام «همکاری با خارجی‌ها» و «خیانت به اسلام» روبه‌رو شده است.

به گفته او، این بازداشت با شکنجه‌های شدید، تحقیر و فشارهای روانی همراه بوده و در نتیجه آن دچار آسیب‌های جسمی و اختلال استرس پس از سانحه شده است. او تأکید کرده که پس از آزادی نیز احساس امنیت نداشته و همچنان از پیامدهای روانی آن رنج می‌برد.

شکریه روایت کرده که تجربه خشونت طالبان برای او به دوران کودکی برمی‌گردد. به گفته او، در هشت‌سالگی همراه با پدرش به اتهام همکاری با دولت پیشین در ملأعام شلاق زده شد و در روستا گردانده شد. او فضای آن سال‌ها را آکنده از ترس توصیف کرده و گفته است مردم حتی از بردن نام طالبان هراس داشتند.

به گفته این افسر پیشین، در دوره نخست حاکمیت طالبان نیز خانواده‌اش بارها تهدید شدند و عمه ۱۷ ساله‌اش برای رهایی پدرش مجبور به ازدواج اجباری با یکی از جنگجویان طالبان شد؛ سرنوشتی که به گفته او تا امروز نامعلوم مانده است. او همچنان ادعا کرده که خواهر ۱۴ ساله‌اش نیز به ازدواج اجباری با مردی بسیار مسن‌تر وادار شد و بعدتر هنگام فرار خانواده از افغانستان، در یک حادثه جان باخت.

شکریه گفته است که پس از سقوط رژیم نخست طالبان توانست به تحصیل ادامه دهد و به ارتش ملی افغانستان بپیوندد. او در وزارت دفاع کار کرده و در برنامه‌های حقوق بشر و توانمندسازی زنان سهم گرفته و آن دوره را زمان «قدرت و هویت‌یابی» خود توصیف کرده است.

با بازگشت اداره طالبان، بسیاری از زنان به‌ویژه کارمندان پیشین نیروهای امنیتی با خطر بازداشت، تهدید و انتقام‌جویی مواجه شدند؛ موضوعی که نهادهای حقوق بشری نیز بارها درباره آن ابراز نگرانی کرده‌اند. محدودیت‌های گسترده بر آموزش، کار و حضور اجتماعی زنان، وضعیت آنان را بیش از پیش شکننده ساخته است.

شکریه گفته است پس از رهایی، افغانستان را ترک کرده و از مسیر ایران به پاکستان رفته و اکنون در انتظار بررسی پرونده پناهندگی‌اش به سر می‌برد. او افزوده است که روندهای اداری پناهندگی، به‌ویژه نیاز به اسنادی که باید از نهادهای تحت کنترول اداره طالبان دریافت شود، برای زنان آسیب‌دیده چالش‌های جدی ایجاد کرده و احساس ناامنی او حتی در بیرون از افغانستان ادامه دارد.