شاید بسیاری از مردم اسم «محمدگل خان مومند» را شنیده باشند. زمانی که نادرخان پدر ظاهرشاه به کابل آمد و به حاکمیت کوتاه و نوپای «حبیبالله کلکانی» پایان داد، اسم محمدگل خان مومند مطرح شد چون او یکی از حامیان نادرخان و بازوی پُرتوان او به شمار میرفت.
برخی مؤرخین و باستانشناسان، به افغانستان لقب موزه/ موزیم سرپوشیده یا سربسته دادهاند که اسم بیمسمّایی نیست. واقعیت هم همین است؛ سرزمینی که اکنون افغانستان نامیده میشود، در گذشته، خاستگاه چندین تمدن بوده است.
حادثه سال 61 هجری. در کربلا (قیام عاشورا) تنها یک رویداد تاریخی و رویارویی دولشکرنابرابر یا تقابل و مخالفت دوشخص بنام حسین(ع) و یزید نبود؛ بلکه واقعه عاشورا، نمایی از یک تغییر و دگرگونی جدی در سده نخست جهان اسلام و پس از پیامبر بود.
اگر دستگیری یکی از عاملان حمله تروریستی ظهر روز جمعه منطقه «قلعه فتحالله» شهر کابل درست باشد، او را باید جعبه سیاه حمله به تجمعات مذهبی و اماکن دینی در پنج سال اخیر در افغانستان، لقب داد.
داعش بلای خانمانسوزی بود که چهارسال پیش بر سر مردم عراق و سوریه نازل شد. این مصیبت به آتشی میماند که وقتی شعلهور میشد، تَر و خشک را نمیدید و همه را به تلی از خاکستر تبدیل میکرد. داعش نه تنها بلا و مصیبت قرن حاضر بود بلکه این جریان شوم، در تاریخ جهان بیسابقه یا کمسابقه بود.
در تعریف کفش یا همان «بوت» خود مان گفته شده است که انسان از آغاز ساخت ابزارآلات، وسیلهای به نام کفش یا پاپوش نیز برای حفاظت از پاهایش ابداع کرد. مدتها بشر از قدرت کفش و چند منظوره بودن آن اطلاع نداشت تا این که خانمهای عزیز برای اولین بار آن را در میدان نبرد با حریفان خود مورد استفاده قرار دادند. کفش، قرنها تنها ابزار دفاعی- فیزیکی زنها در برابر تهدیدات و زدن آن به فرق سر رقیبان شان بود.
کشتار غیر نظامی ها و افراد بی دفاع در هرجایی که اتفاق بیفتد بد است، اما اگر مقتول، یک مسلمان بی دفاع باشد و قاتل، مدعی رهبری جهان اسلام، قبح این جنایت بمراتب بیشتر است.
از دو هفته بدینسو باردیگر اسم کشور میانمار یا برمه سابق، بر سر زبانها افتاده است. میانمار در جنوب شرق آسیا، از مستعمرههای بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۸ به استقلال رسید. این کشور از زمان استقلال تاکنون، شاهد درگیریهای درازمدت میان اقوام پرشمار خود بوده و یکی از طولانیترین جنگهای داخلی را تجربه کرده است.