میوه‌ای که اشرف غنی می‌خواهد از درخت سمّی لویه جرگه بچیند تبرئه خودش است. او به دستور امریکا مجبور است تروریستان را آزاد کند؛ امّا آن را به نام لویه جرگه ختم می‌کند و می‌خواهد شرکت‌کنندگان لویه جرگه را روسیاه نماید. غافل از این‌که مردم فریب این نیرنگ‌ها را نخواهند خورد.
در این روزها که مومنین سوگوار درگذشت بزرگمرد تاریخ آیت الله محسنی است، دستگاه تبلیغاتی مخالف دوباره فعال شده و پروپاگاندا را شروع کرده اند.
دوستان ما و هزاره‌های ارگ‌نشین در عین حال که می‌دانند لویه جرگه دم روباه است و صلاحیت ندارد، از حالا دست به قلم شده‌اند که توجیهی برای این کار پیدا و زمینه فکری برای آن ایجاد کنند.
به نظر می رسد گروه طالبان به همت تلاش های زلمی خلیلزاد، از یک گروه تروریستی ـ شورشی به یک “امارت اسلامی” وجهه ی استراتژیک پیدا کرده و پرچم این گروه در تمام منطقه در اهتزاز درآمده است و دفترهای سیاسی اش در سراسر خاورمیانه، ابتکارات سیاسی ـ دپلماتیک را رهبری می کند.
سیاست خارجی نوعثمانی‌گری ترکیه در غرب آسیا در سال‌های اخیر، این کشور را به‌عنوان یکی از بازیگران مهم و کنشگر جدی در تحولات منطقه تبدیل کرده است.
با اشرف غنی ما وارد یک مرحله خطرناکی شدیم که لباس برای وی مظهر برتری و تبعیض قومی است.
از ابتدایی‌ترین مصادیق و مواردِ حقوق شهروندی و حقِ رعیت بر حکومت، برخوردای شهروندان از حداقلِ “خدمات دولتی” مانند امنیت، عدالت و توسعه‌ی متوازن است.
دهلی نو نیز با توجه به هم گرایی با دولت کنونی کابل و اهمیت حفظ منافع آن در جریان مذاکرات بین‌الافغانی تلاش خواهد کرد که بحران سیاسی موجود طوری حل شود که به تضعیف دولت کابل و تقویت بیش از پیش طالبان منجر نشود.
هیچ‌حادثه‌ای بدون وجود زمینه و فراهم شدن بسترهای لازم ایجاد نمی‌شود. عملیات نظامی طالبان در بلخاب بسترهای داخلی داشته و دارد که بدون بررسی آن‌ها، نمی‌توان به علّت‌های پنهان حملات طالبان در بلخاب پی برد.
روسیه نیز از حل بحران سیاسی موجود در افغانستان و برگزاری مذاکرات بین‌الافغانی با هدف تعیین تکلیف آینده سیاسی افغانستان حمایت می کند و برای میانجی گری میان افغانستانی ها آماده است.