در مذاکرات صلح، طالبان خواستار محوریت مذهب حنفی و کنار گذاشتن مذهب تشیع شده است. اما جالبتر از آن، سکوت مقامات حکومتی دربرابر این خواست طالبان است. در این مدت، هیچ واکنشی از سوی اشرف غنی، حامد کرزی، دکتر عبدالله و دیگران نشان داده نشده است.
به نظر می رسد دولت پاکستان در حال فراهم کردن گزینه هایی است که از آنها با توجه به موقعیت پیش آمده در آینده استفاده خواهد کرد. سیاست پاکستان در قبال افغانستان نمی تواند تنها به مساله دیورند محدود شود؛ بلکه باید در مجموعه امنیتی جنوب اسیا مورد توجه واقع شود.
دولت افغانستان با ابراز نگرانی از «جنگ قرهباغ» از آذربایجان در برابر ارمنستان اعلام حمایت کرده و قرهباغ را ملکیت جمهوری آذربایجان میخواند. وزارت خارجه با صدور اعلامیهای، خواهان ختم اشغال منطقه نگورنو-قرهباغ از سوی ارمنستان شده است.
هرچند قدرت انعطاف و ظرفیت چرخش نخبگان پاکستانی را نباید دست کم گرفت، ولی به نظر می رسد آینده این روابط روشن نیست. آنچه روشن است پیچیدگی، سختی و پرچالش بودن زندگی استراتژیک در دنیای بعد از جنگ سرد برای همه بازیگران از جمله برای افغانستان و پاکستان در روابط دو جانبه و چند جانبه می باشد.