در ادامه تلاش‌ها برای صلح افغانستان، در آخرین روزهای سال ۱۳۹۹ کنفرانسی به ابتکار روسیه در مسکو برگزار شد. کشورهای ایالات متحده امریکا، چین، پاکستان، قطر و ترکیه نیز در این کنفرانس حضور داشتند. ۱۲ تن به نمایندگی از حکومت افغانستان و ۱۰ تن از گروه طالبان دعوت شده بودند.
دفتر سیاسی گروه طالبان در دوحه اعلام کرد که طرحی را برای کاهش خشونت‌ها و عملیات‌ها به آمریکا ارائه کرده‌اند.
محمد اشرف غنی، رئیس جمهور گفت: «صلح نزدیک است ولی این کار به تدبیر و وحدت ملی نیاز دارد.»
رهبران حکومتی هزاره در آزمون سخت قرار دارند. آنها اگر نتوانند قضیه بهسود را به خوبی حل و فصل کند، اندک جایگاهی که در میان مردم دارند را به کلی از دست خواهند داد.
همه مسوولیت داریم تا از بروز فاجعه در بهسود جلوگیری کنیم. گفت و گو و مذاکره و جلوگیری از تنش و شعله ور شدن آتش جنگ، مهم ترین رسالت همه جوانب قضیه است.
عنایت‌الله بابر فرهمند، معاون شورای عالی مصالحه ملی گفت: «طالبان غرق در هوای فتح و تسلیمی اند و باید عوامل ایجاد این اعتماد کاذب برعکس گردد.»
وز عجیبی بود این ۵ شنبه آخر سال ۱۳۹۹. در آستانه نوروز و پا گذاشتن به سده نو، در حالیکه در بلخ آمادگی افراشتن پرچم علی را میگیرند، امپراتور بلخ پرچم خود را برای تسخیر قدرت سیاسی در افغانستان بلند نمود و “حزب” مسعود و ربانی را دو پاره نمود.
عدم حضور ایران و هند، دو کشور مهم که دعوت شده بودند، نشان میدهد که عدم اعتماد به “پلان صلح” امریکا، عدم اعتمادی که ناشی از بقدرت رسیدن طالبان است، خیلی زیاد است.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد جان آرنو را به عنوان نماینده شخصی خود در امور افغانستان و منطقه منصوب کرد.
این که هیئت حقیقت‌یاب خود حکومت اعلام می‌کند چهل نفر شهروندی را که فدایی کشته و زخمی کرده ملکی و غیر نظامی بوده و در عین حال او را ارتقای رتبه میدهد، اعلام آشکار جنگ علیه مردم هزاره است.