در مورد دولت فراگیر باید اذعان کرد که فراگیری دولت تنها جنبه قومی نداشته باشد. دولتی فراگیر است که مشارکت منطقی قومی، مذهبی و جنسیتی در آن لحاظ شود. نسبت حضور اقوام در دولت و حضور شیعیان نسبت به جمعیت و نفوس شان منطقی باشد. همچنین زنان در بدنه دولت حضور منطقی و عقلایی و تعریفشده داشته باشند متناسب با موازین شرعی و اسلامی.
باتجربه سقوط جمهوریت و برگزاری چنین نشست هایی باید استراتژی و اصول سیاست جهانی برای ما روشن شده باشد، و ما به این درک و فهم رسیده باشیم تا زمانی که خود ما “کسی” و “قدرت”ی نشویم، عدالت و حقوق بشر هم به زیان قربانیان و به سود قاتلان داوری خواهد کرد.