رهبران سیاسی در سالگرد ترور احمدشاه مسعود از میراث او یاد کردند

هم‌زمان با بیست‌وپنجمین سالگرد ترور احمدشاه مسعود، شماری از مقام‌های حکومت پیشین و رهبران سیاسی با نشر پیام‌هایی، از او به‌عنوان نماد مقاومت در برابر استبداد یاد کردند و بر الگوگیری از مبارزاتش تأکید ورزیدند.

این چهره‌ها در پیام‌های خود، میراث سیاسی و نظامی مسعود را با ضرورت همبستگی، مبارزه و بازگشت آزادی‌های مدنی پیوند زده‌اند. در بخشی از این پیام‌ها، بر حق آموزش دختران و پسران افغانستان نیز تأکید شده است.

عطا محمد نور، از رهبران حزب جمعیت اسلامی افغانستان، احمدشاه مسعود را «اسطوره ساز بی‌بدیل و تکرارناشدنی جهاد و مقاومت» و «نمادی ارزشی و یک مکتب فکری» خواند. او گفت تجلیل از مسعود نباید به «تقلیدهای ظاهری، پوشیدن پکول و بستن دستمال‌ گردن» محدود شود و هوادارانش باید ویژگی‌های فردی و مبارزاتی او را سرمشق قرار دهند.

فضل‌احمد معنوی، وزیر عدلیه در حکومت پیشین، نیز مسعود را «مردی قامت‌ افراشته، سرشار از ایمان، غیرت و شهامت» توصیف کرد. او در پیامش خطاب به شهروندان افغانستان نوشت که «شب تاریک پایان دارد» و ابراز امیدواری کرد که دختران و پسران افغانستان بار دیگر آزادانه به مکتب و دانشگاه بازگردند.

عبدالله عبدالله، رئیس پیشین شورای عالی مصالحه ملی، احمدشاه مسعود را شخصیتی «صادق و فداکار» دانست که به گفته او، منافع جمعی را بر خواست‌های فردی، گروهی و تباری ترجیح می‌داد. او افزود که مسعود تفرقه و نبود اعتماد میان اقوام را از عوامل شکست جمعی می‌دانست و برای ایجاد اتحاد و اجماع میان اقوام افغانستان تلاش می‌کرد.

حامد کرزی، رئیس‌جمهور سابق افغانستان، نیز تأکید کرد که مسعود به دلیل «جهاد، تلاش برای آزادی وطن و حضور در میان مردم» شایسته احترام است. حنیف اتمر، وزیر خارجه سابق افغانستان، هم نوشت که میراث مبارزه و فداکاری او در راه آزادی وطن و باورش به وحدت مردم، برای نسل‌های امروز و آینده درس‌های ماندگار دارد.

احمدشاه مسعود در ۱۸ سنبله ۱۳۸۰ در ولسوالی خواجه بهاءالدین ولایت تخار در حمله دو مهاجم ترور شد. او پیش از آن، در برابر ارتش شوروی و سپس در برابر اداره طالبان جنگیده بود و از چهره‌های اثرگذار و بحث‌برانگیز تاریخ معاصر افغانستان به شمار می‌رود.

مسعود در ۱۱ سنبله ۱۳۳۲ در منطقه جنگلک پنجشیر به دنیا آمد و در دوره حکومت برهان‌الدین ربانی، وزیر دفاع افغانستان بود. پس از آن، در جرگه قانون اساسی سال ۲۰۰۴ به او لقب «قهرمان ملی افغانستان» داده شد.