کاهش حمایت‌های بین‌المللی و محدودیت‌های زنان بحران نظام درمانی افغانستان را تشدید کرده است

نظام درمانی افغانستان به دلیل کاهش شدید حمایت‌های بین‌المللی و محدودیت‌های گسترده علیه آموزش و کار زنان در بحرانی‌ترین وضعیت خود قرار دارد. تنها در سال ۱۴۰۵ خورشیدی حدود ۱۵۰ مرکز درمانی در سراسر کشور به دلیل کمبود بودجه تعطیل یا فعالیت‌شان معلق شده است.

سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده است که تعطیلی این مراکز، دسترسی میلیون‌ها شهروند افغانستان به خدمات درمانی را به شکل جدی تهدید می‌کند. در عین حال، موج بازگشت مهاجران و کمبود پزشکان، به‌ویژه پزشکان زن، فشارها بر بخش بهداشت کشور را افزایش داده است.

شهروندان ولایت‌های قندوز و بغلان وضعیت مراکز درمانی محل زندگی‌شان را نگران‌کننده توصیف کرده‌اند؛ آن‌ها به نبود امکانات کافی، نبود دارو و فقدان پزشکان ماهر به خصوص در مناطق دورافتاده اشاره دارند. شرایط دشوار مسیرهای ارتباطی نیز رساندن بیماران ضروری به مراکز بزرگ‌تر را با مشکل مواجه ساخته است.

از زمان تسلط دوباره اداره طالبان بر افغانستان در مرداد ۱۴۰۰، کمک‌های جامعه جهانی به بخش درمان در این کشور به شدت کاهش یافته است. همزمان، کیفیت پایین خدمات در بیمارستان‌های خصوصی و هزینه بالای درمان موجب شده وزارت بهداشت اداره طالبان اقدام به ارزشیابی این مراکز کند. بر اساس اطلاعات وزارت بهداشت اداره طالبان، از میان ۱۱۵ بیمارستان خصوصی ارزیابی‌شده، تنها دو بیمارستان در سطح «الف» و بخش قابل توجهی در سطوح پایین‌تر طبقه‌بندی شده‌اند؛ اما معیارهای این درجه‌بندی از سوی طالبان به طور شفاف اعلام نشده است.

کارشناسان حوزه سلامت و فعالان حقوق بشر هشدار داده‌اند که توجه صرف به تجهیزات پزشکی و شاخص‌های فنی نمی‌تواند وضعیت واقعی بحران خدمات درمانی در افغانستان را منعکس کند.

همچنین سازمان یونیسف با تاکید بر اثرات ممنوعیت آموزش و کار زنان به عنوان یکی از سیاست‌های سخت‌گیرانه اداره طالبان، پیش‌بینی کرده که افغانستان تا سال ۲۰۳۰ با کمبود ۲۰ هزار معلم زن و بیش از ۵ هزار کارمند درمانی زن مواجه خواهد شد؛ کمبودی که می‌تواند به وخامت فاجعه‌بار نظام‌های درمان و آموزش در این کشور منجر شود.