نامه‌های دختران کابل از مکتب مخفی، پیامد منع آموزش را برجسته کرد

شبکه خبری سی‌بی‌اس با نشر چند نامه از دانش‌آموزان یک مکتب مخفی در کابل، پیامدهای ادامه ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در افغانستان را برجسته کرده است؛ محدودیتی که دختران را ناچار به آموزش پنهانی و زندگی زیر سایه ترس از بازداشت کرده است.

به گزارش سی‌بی‌اس، خبرنگاران این رسانه اجازه یافته‌اند از یک مکتب مخفی در گوشه‌ای از کابل دیدن کنند؛ جایی که دانش‌آموزان ۱۴ تا ۱۶ ساله با سپردن نامه‌های دست‌نویس، از جهان خواسته‌اند صدای زنان و دخترانی را بشنود که به گفته آنان دیگر توان فریاد زدن ندارند.

در یکی از این نامه‌ها، یک دانش‌آموز نوشته است: «شما افغانستان را نمی‌بینید؟ مردم بی‌پناهی که بدون جرم در زندان‌ها و کوچه و پس‌کوچه‌ی شهر بی‌صدا جان می‌دهند، یعنی این حقوق بشر است؟ این فقط گفته‌های من نیست، حرف‌هایی است که مردم کشورم اجازه‌ی بیانش را ندارند.»

سی‌بی‌اس نوشته است که این دانش‌آموزان از بیرون از افغانستان خواسته‌اند برای رهایی آنان از وضعیتی کمک شود که پس از بازگشت اداره طالبان بر زندگی‌شان حاکم شده است. این رسانه افزوده که دانش‌آموزان و آموزگاران این مکتب، با وجود خطرهای جدی، به آموزش مخفیانه ادامه می‌دهند.

به نوشته این رسانه، برای پنهان ماندن از دید مأموران امر به معروف اداره طالبان، دانش‌آموزان با لباس‌های محافظه‌کارانه رفت‌وآمد می‌کنند و جز قلم و کتابچه چیزی با خود نمی‌برند. برخی از آنان حتا تکه‌های پارچه را در کیف‌های‌شان می‌گذارند تا اگر متوقف شدند، بتوانند بگویند برای آموزش خیاطی بیرون شده‌اند.

یکی از این دختران به سی‌بی‌اس گفته است: «ما از طالبان می‌ترسیم. ممکن است ما را بازداشت کنند.» این رسانه تأکید کرده که برای حفاظت از دانش‌آموزان و آموزگاران، همه اطلاعات هویتی آنان حذف شده است.

آموزگار اصلی این مکتب مخفی، زنی ۲۵ ساله است که به گفته خودش، پس از ممنوع شدن تحصیل زنان در دانشگاه‌ها از سوی اداره طالبان، در سال آخر دانشگاه از ادامه آموزش بازماند. او گفته است: «این صنف‌ها را برگزار می‌کنم، چون نمی‌خواهم این دختران مانند زنان ۲۰ سال پیش بی‌سواد و کم‌سواد باشند».

عبدالقهار بلخی، سخن‌گوی وزارت خارجه اداره طالبان، در پاسخ به پرسش درباره ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم گفته است: «این یک نوع خاص از نظام آموزشی و سیستم تحصیلی است و فعلا متوقف شده است.» او اصرار کرده که این وضعیت «به معنای سلب حقوق اساسی آنان برای آموزش نیست».

با این حال، روایت دانش‌آموزانی که در صنف‌های مخفی درس می‌خوانند، تصویری متفاوت از اثر این محدودیت ارائه می‌کند. یکی از آنان در نامه‌اش نوشته است: «نمی‌خواهم درباره‌ی رویاهای بزرگم برای شما بگویم. من چیزهایی را می‌خواهم که هیچ‌کس نباید مجبور باشد رویای داشتن‌شان را در سر بپروراند. من حقوق می‌خواهم: حق تحصیل، حق کار، حق انتخاب و حق ساختن آینده‌ی خودم. آیا واقعا درخواست زیادی است؟»

او همچنین افزوده است: «جهان، من از تو یک زندگی عادی می‌خواهم؛ زندگی‌ای که در آن داشتن نان یک رویا نباشد، کار کردن وابسته به شانس نباشد و امنیت و آزادی خیال‌پردازی نباشند.»

اداره طالبان پس از بازگشت به قدرت، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را در افغانستان متوقف کرد؛ تصمیمی که در کنار ممنوعیت تحصیل زنان در دانشگاه‌ها، یکی از گسترده‌ترین محدودیت‌ها بر حق آموزش زنان و دختران در کشور به شمار می‌رود.