برنامه جهانی غذا: بحران‌های همزمان، افغانستان را به سوی گرسنگی بیشتر می‌برد

برنامه جهانی غذا اعلام کرده است که بسته‌ماندن مرز افغانستان و پاکستان و هم‌زمانی آن با تشدید درگیری‌ها در منطقه، روند کمک‌رسانی به نیازمندان در افغانستان را با چالش جدی روبه‌رو ساخته است. این نهاد هشدار داده که ادامه بی‌ثباتی می‌تواند میلیون‌ها تن را در کشور به سوی گرسنگی بیشتر سوق دهد.

این سازمان روز یکشنبه، ۲۴ حوت، در خبرنامه‌ای گفت که در حال حاضر برای بیش از ۲۰ هزار خانواده‌ای که در نتیجه درگیری‌های میان نیروهای پاکستانی و جنگجویان وابسته به اداره طالبان آواره شده‌اند، مواد غذایی توزیع می‌کند. به گفته این نهاد، بسیاری از این خانواده‌ها پیش از این نیز با مشکلات اقتصادی و پیامدهای زلزله‌های اخیر دست‌وپنجه نرم می‌کردند.

جان آیلیف، رئیس برنامه جهانی غذا در افغانستان، گفته است خانواده‌هایی که از قبل با بیکاری و خسارات طبیعی روبه‌رو بوده‌اند، اکنون در ساحات مرزی مستقیماً در معرض درگیری قرار گرفته‌اند و با خطر جدی گرسنگی مواجه‌اند. او تأکید کرده که تشدید ناامنی در این مناطق، وضعیت بشری را پیچیده‌تر ساخته است.

برنامه جهانی غذا افزوده که با وجود وضعیت خطرناک، فعالیت‌های خود را در بیشتر ساحات مرزی از سر گرفته و در نظر دارد کمک‌های غذایی و نقدی را به نیازمندان در هشت ولایت نورستان، کنر، ننگرهار، پکتیا، خوست، پکتیکا، زابل و قندهار برساند. این ولایت‌ها در شرق و جنوب‌شرق کشور موقعیت دارند و در ماه‌های اخیر شاهد ناامنی و بی‌جاشدگی گسترده بوده‌اند.

این نهاد بین‌المللی همچنین از جامعه جهانی خواسته است برای جلوگیری از گسترش بحران گرسنگی در افغانستان، کمک‌های فوری فراهم کند. به گفته برنامه جهانی غذا، کشور در آغاز سال ۲۰۲۶ با سه بحران همزمان روبه‌رو است: تشدید درگیری‌ها در مرز افغانستان و پاکستان، پیامدهای درگیری در ایران و وضعیت اضطراری بی‌سابقه گرسنگی و سوءتغذیه.

در خبرنامه این سازمان آمده است که ممنوعیت اخیر ایران بر صادرات برخی مواد غذایی و محصولات کشاورزی نیز باعث افزایش قیمت‌ها در بازارهای افغانستان شده است. افغانستان به‌عنوان کشوری وابسته به واردات، در برابر چنین محدودیت‌هایی آسیب‌پذیر است و هرگونه اختلال در مسیرهای تجارتی، فشار بیشتری بر خانواده‌های کم‌درآمد وارد می‌کند.

در حالی که نهادهای امدادرسان از گسترش بحران هشدار می‌دهند، اداره طالبان تاکنون راهکار مشخص و فراگیری برای مهار پیامدهای انسانی درگیری‌های مرزی و کاهش آسیب‌پذیری خانواده‌های بی‌جاشده ارائه نکرده است؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره آینده وضعیت بشری در کشور را افزایش داده است.