وزیر مهاجران اداره طالبان خواستار جدا شدن کمک‌ها از سیاست شد

عبدالکبیر، وزیر مهاجران و عودت‌کنندگان زیر اداره طالبان، در دیدار با نماینده کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهجویان در افغانستان، تأکید کرده است که جامعه جهانی نباید کمک‌های بشردوستانه را با مسائل سیاسی مرتبط بسازد، به‌ویژه در شرایطی که مهاجران بازگشته از کشورهای همسایه با فصل سرما روبه‌رو هستند.

ریاست وزارت مهاجران اداره طالبان در خبرنامه‌ای گفته است که این اظهارات در دیدار عبدالکبیر با عرفات جمال، نماینده کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهجویان، مطرح شده و محور گفت‌وگوها وضعیت دشوار مهاجران عودت‌کننده و نیاز به تداوم کمک‌های فوری بوده است.

این در حالی است که پیش از این، شماری از نهادهای بین‌المللی هشدار داده بودند که بازگشت اجباری مهاجران از ایران و پاکستان می‌تواند بحران اقتصادی و بشری در افغانستان را عمیق‌تر سازد؛ بحرانی که بخش بزرگی از آن ناشی از نبود برنامه‌ریزی مؤثر و سیاست‌های محدودکننده اداره طالبان عنوان می‌شود.

پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت، کمک‌های جهانی به افغانستان به‌گونه چشم‌گیر کاهش یافته است؛ اقدامی که جامعه جهانی آن را به محدودیت‌های گسترده بر حقوق اساسی شهروندان، به‌ویژه زنان و دختران، و همچنان نگرانی‌های امنیتی و سیاسی نسبت می‌دهد. منتقدان می‌گویند پیامد اصلی این وضعیت، متوجه باشنده‌گان عادی کشور شده است.

الکساندر ماتئو، مسئول منطقه‌ای آسیا و اقیانوسیه فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر، پیش از این هشدار داده بود که قطع کمک‌های جهانی «عواقب غم‌انگیز و فاجعه‌بار» برای افغانستان خواهد داشت. او در یک نوارتصویری گفت کاهش کمک‌ها، خانواده‌ها را به سمت کار اجباری کودکان، ازدواج زودهنگام دختران و از دست دادن کودکان خردسال به دلیل گرسنگی و سرما سوق می‌دهد.

به گفته این مقام، گرسنگی و سوءتغذیه در بسیاری از روستاهای افغانستان، به‌ویژه در شرق کشور، از مدت‌ها پیش وجود داشته است؛ اما پیش از این مردم دست‌کم می‌توانستند در مواقع اضطراری به مراکز تغذیه و درمانگاه‌های خدمات اولیه صحی مراجعه کنند. اکنون اما، به‌دلیل کاهش شدید کمک‌های مالی، صدها مرکز خدماتی در سراسر کشور در حال بسته شدن است.

هم‌زمان، کمیته بین‌المللی نجات در گزارشی تازه اعلام کرده است که افغانستان در میان کشورهایی قرار دارد که بیش‌ترین آسیب را از کاهش کمک‌های جهانی و نابرابری در تأمین مالی اقلیمی متحمل شده‌اند. این گزارش نشان می‌دهد کشورهایی مانند افغانستان و یمن، با وجود بحران‌های عمیق جنگی و اقلیمی، در حاشیه توجه نهادهای مالی بین‌المللی قرار دارند.

بر اساس این گزارش، ۱۷ کشور از جمله افغانستان که تنها ۱۱ درصد جمعیت جهان را در خود جای داده‌اند، ۷۰ درصد نیازهای بشردوستانه و بحران‌های غذایی را تشکیل می‌دهند؛ اما در سال ۲۰۲۲ فقط ۱۲ درصد از بودجه جهانی سازگاری با تغییرات اقلیمی به آن‌ها اختصاص یافته است.