باخروج نیروهای خارجی نگرانی های جامعه به شدت افزایش یافته است. واقعیت آنست که در جامعه ناآگاه و رهبرانی که بیشتر شارلاتان اند، و مافیای که برعرصه های گوناگون چنگ انداخته است، توقع وضعیت بهتراز این را داشتن، نشانه زوال عقلی است.
تجاوز امریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱ یک جنایت بود چون با لشکری عظیم صورت گرفت و زیر ساخت های فیزیکی و پیوندهای اجتماعی این کشور را از بین برد.
یک مرکز تحقیقاتی بررسی کرد که چگونه رئیس جمهور افغانستان برادرش را در اخذ قراردادهای سودمند استخراج معدن با یک شرکت خارجی کمک کرد.
طارق آرین، سخنگوی وزارت داخله گفت که اگر توافقنامه دوحه نمیبود طالب از ریشه نابود میشد.
امرالله صالح، معاون اول ریاست جمهوری گفت که به گروه طالبان به هیچ وجه اعتماد ندارد و معتقد است که گفتگوی آمریکا با این گروه اشتباه بود.
رئیس جمهور تاکید کرد که تعداد زنان در دولت بیشتر می شود و این یک پیام واضح به طالبان است.
شاید بگوئید که علیرغم اینکه دولت افغانستان یک مجمع ناکارآمد، تبعیض گرا و فاسد و اشرف غنی گرچه بطور غیر قانونی، غیر منتخب ” رئیس جمهور ” است، بازهم نمیتوان این دولت را با جنبش طالبان همسو و برادر دو قلو دانست. حق با شماست. من عنوان را با سوالیه نوشته ام. این دو پدیده را گرچه نمیتوان کاملآ برابر و برادر دانست. ولی در بسا موارد شباهت هایی میان آنها وجود دارد. قدرت گرایی، بویژه روی معیار قومی و زبانی، یکی از این وجوه مشترک میان آنهاست. نداشتن پایه های عمیق مردمی، حمایت از خارج و عدم استقلال، وجو دیگریست.
فقدان پرچم ملی بیانگر نفاق و گویای تعارض میان شعار و عمل اینها است و به خوبی میرساند که چه نگاهی این کشور و مردم را به خاک سیاه نشاند و باز اینها چه چیز را به کله خودشان میپرورانند و به دنبال چه هستند؟
بهدنبال اعلام رسمی خروج نیروهای خارجی از افغانستان، نیروهای ناتو طی مراسمی یک پایگاه نظامی در شمال کشور را تخلیه و تحویل ارتش دادند.
میررحمان رحمانی، رئیس مجلس نمایندگان اعلام کرد که فرمانده تولی محافظت امور امنیتی شورای ملی در مربوطات ناحیه اول شهر کابل کشته شد.