تولد حضرت محمد (ص)، یکی از شگرفترین رویدادهای تاریخ بشر است. تولد او نه تنها در خانواده کوچک عبدالله و قبیله قریش و طایفه بنی هاشم، بلکه درگستره جهان بشری (بنابرشواهد تاریخی) یک رخداد استثنایی و ویژه محسوب میشود.
از اصول شخصیت پیامبر اسلام مدارا وتساهل با مردم بود؛ به گونهای که با این صفت توانست در مردم تحوّل بزرگ روحی و روانی ایجاد کند و تمدّن اسلامی را بنیاد بگذارد.
براساس تقویم هجری قمری، ۲۸ و ۳۰ صفر برابر است با رحلت پیامبر اسلام(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع). آنچه این ستارگان جامعه بشری برجای گذاشتند و برای آن کوشیدند، نشان دادن مسیر بارورشدن درخت معرفت در پرتو خرد و دانش، به کمال رساندن اخلاق بشری و هموارساختن طریق هدایت و سعادت جامعه بشری بود.
قیام و شهادت امام حسین (ع) در نزد عالمان و شاعران و دانشمندان اهلسنّت جایگاهی کمتر از دانشمندان شیعه ندارد. بسیاری از این دانشمندان درباره شخصیت و قیام امام حسین (ع) کتاب نوشته، شعر گفته و اظهار نظر کردهاند.
احمد ابن حنبل، یکی از امامان چهارگانه اهلسنّت در مسند خود به نقل از راویان متعدد مینویسد: «پیامبر، حسن و حسین را به سینه خود میچسباند و فرمود: «خدایا! من این دو را دوست دارم، تو نیز آنها را دوست بدار.»
درس نهم امام حسین (ع) به ما این است که مبارزه برای اصلاح جامعه گرفتاری، دشواری و سختیهای زیادی دارد. شهامت و بردباری را نباید از دست و در مواقعی چنین دشوار و کمرشکن تنها به خدای متعال باید تکیه کرد که او شهامت دهنده و صبر بخش است.