سخنان خلیل زاد در کنگره آمریکا در مورد افغانستان بسیار خطرناک است. پیش از این گزارشهایی بود که پروسه بن در حقیقت یک طرحی بود، تا مجاهدین را خلع سلاح کنند و تکنوکراتهای پشتون را دوباره به قدرت باز گردانند و در فرایند شکل گیری و تحقق این هدف، مناسبات گذشته و حاکمیت تک قومی دوباره احیا گردد.
چشم انداز آینده، بیشتر چشم انداز جنگ است تا صلح. نه تنها میان نیروهای متخاصم اعتماد سازی نشده، بلکه سطح اعتماد کاهش یافته است. نشست استانبول میزان خوش بینی و بدبینی را مشخص خواهد کرد اما اگر این نشست برگزار نشود یا برایند آن نومید کننده باشد، آمادگی های نظامی، شدیدتر خواهد شد.
برنامه جو بایدن رئیس جمهور ایالات متحده امریکا مبنی بر خروج کامل نظامی از افغانستان ممکن است شروع یک پایان یا پایان یک شروع باشد.
همزمان با آغاز رسمی خروج نیروهای آمریکا و ناتو از افغانستان، سخنگوی طالبان هشدار داد که جنگجویان این گروه، پس از این متعهد نیستند که به سربازان خارجی در افغانستان حمله نکنند.
سرپرست وزارت دفاع ملی گفت که روند خروج نیروهای خارجی از افغانستان عملا آغاز شده است.
سخنگوی گروه طالبان، گزارش رسانه های غربی مبنی بر حفاظت این گروه از پایگاه های نظامی آمریکا را رد کرد.
مشاور امنیت ملی رئیس جمهور گفت: احتمال اینکه طالبان پس از خروج نیروهای آمریکایی جنگ را افزایش دهند وجود دارد، اما نیروهای امنیتی کاملا آماده دفاع از کشورند.
منابع خبری از آغاز روند تحویل پایگاههای آمریکا در افغانستان به نیروهای دولتی خبر دادند.
رسانه های غربی گزارش دادند که بر اساس یکی از ضمایم محرمانه توافقنامه دوحه میان آمریکا و گروه طالبان، جنگجویان طالبان در طول بیش از یک سال گذشته از پایگاههای نظامیان خارجی در افغانستان در برابر حملات سایر گروهها حفاظت کردهاند.
در نبود “ملت شدن”، “حکومت چندپاره و ناکارآمد”، “موجودیت بدکاره های سیاسی”، “جامعه چندتکه”، “فقدان خرد و اراده و منافع جمعی”، “متحدان و حامیان ناپایدار”، سرنوشت “ما” اینگونه به”بازی” گرفته می شود: