هر بار که این حوادث تکراری را میبینیم، گرفتار این سوال میشویم که چرا در برابر اینهمه خاموش هستیم؟ چرا این واقعیتهای تلخ نمیتوانند ما را بیدار کنند؟ آیا فاجعهای بالاتر از این هست که نسلی در برابر اینهمه ظلم، هرج و مرج، بیعدالتی و قتلعام به نشر عکسهایی از صحنهی جنایت اکتفا کنند. تویت کنند و طوفان بهپا کنند؟ فایده آن چیست که بگوییم «جهان محکوم کرد، تقبیح کرد و یا تذکر داد.»؟
هزارهها و دیگر اقوام افغانستان در طول تاریخ مصلحت را در این دیدهاند که فقط شفشف کنند و نگویند شفتالو تا باعث رنجش خاطر حاکمان و قوم حاکم نشده باشند.
من نمیگویم دادخواهی اینترنتی «هیچ» ارزشی ندارد؛ اما مشکل را اساسی حل نمیکند. دور از هیاهو نیاز است که کاری صورت گیرد و برای بستن «سگها» «سنگهایی» فراهم و رها گردد.
شماری از مهاجران و فعالان مدنی، روز دوشنبه، ۱۱ میزان در اسلامآباد پایتخت پاکستان گردهم آمده و در واکنش به حمله بر مرکز آموزشی «کاج» دست به اعتراض زدند.
دهها نفر از دانشآموزان متقاضی آزمون کانکور و دانشجویان یک دانشگاه خصوصی در نیلی، مرکز ولایت دایکندی برای یادبود از قربانیان حمله به آموزشگاه کاج در کابل، شمعافروزی کردند.
مقامهای وزارت تحصیلات عالی طالبان میگویند که قرار است امسال ۱۱۵هزار دانشجو از طریق آزمون کانکور به دانشگاهها و سایر نهادهای تحصیلی افغانستان راه یابند.