نه طالبان، نه مداخله خارجی

ما با طالبان مشکل داریم، اما با تجاوز خارجی به کشورمان هم مشکل داریم.

پاکستان، در خوش‌بینانه‌ترین حالت، می‌تواند نمونه کوچکتری از همان رفتاری را با افغانستان داشته باشد که آمریکا داشت.

آمریکا بیست سال تمام منابع افغانستان را غارت کرد و در نهایت، کشور را به دست گروهی سپرد که دست شان سالهاست آغشته به خون مردم افغانستان است.

اکنون نشانه‌هایی وجود دارد که پاکستان در حال شعله‌ور کردن دور تازه‌ای از تنش و ناامنی در قالب اقدام نظامی در افغانستان است و استنباط می‌شود که آن را در همکاری با ایالات متحده انجام می‌دهد.

در روزهای گذشته، گزارش‌هایی از شهادت شماری از شهروندان افغانستانی در حملات نیروهای پاکستانی منتشر شده و این روند، اگر ادامه پیدا کند، قطعاً از حافظه جمعی مردم افغانستان پاک نخواهد شد.

بدیهی است که یکی از اهداف پاکستان، وادار کردن طالبان (به عنوان نیرویی که سال‌ها نیابتی اسلام اباد بوده) به تمکین بیشتر است.

اسلام‌آباد برنامه‌ای واقعی برای حذف و مقابله با طالبان از خود نشان نداده و همچنان می‌کوشد این گروه را، به‌نوعی، در مدار نفوذ و کنترل خود نگه دارد.

اگر اراده پاکستان، مبارزه واقعی با تروریسم بود، باید به مردم افغانستان کمک می‌کرد تا خودشان با طالبان مبارزه کنند و درباره سرنوشت‌شان تصمیم بگیرند، نه اینکه با مداخله نظامی، معادلات را به نفع خود تغییر دهد.

اسلام‌آباد در ماه‌های گذشته با اینکه وعده هایی به رهبران مخالف طالبان داده، اما حمایتی جدی از انها نکرده است و اکنون نیز، با ورود به مسیر تنش نظامی و آسیب‌زدن به غیرنظامیان، موقعیت خود را بیش از پیش در معرض قضاوت افکار عمومی افغانستان قرار داده است.

حتی اگر ادعا شود که این اقدامات در تقابل با طالبان است، همراهی با چنین رویکرد تجاوزکارانه ای، برای هیچ جریان مستقل افغانستانی قابل دفاع نیست.

ما با طالبان مشکل داریم و این مشکل عمیق است، اما مبارزه با طالبان، از مسیر وابستگی به پاکستان نمی‌گذرد.

سید احمد موسوی مبلغ